„Raks Sharki” (arab.), czyli Taniec Wschodni , nazywany Belly Dance a w Polsce znany jako Taniec Brzucha jest esencją kobiecości owianą arabskim rytmem… Najbardziej kobiecy taniec świata, podkreślający zmysłowość i kobiecą dumę…
Jest wiele teorii dotyczących tego, skąd się wywodzi – prawdopodobnie z Krajów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Tańczony pierwotnie w związku z kultem Bogini Płodności, dziś związana z kulturą arabską forma ruchowa kobiet a także forma sztuki na scenach świata jako niezwykle barwny orientalny spektakl.
To taniec przeznaczony dla każdej kobiety, bez względu na wiek i budowę ciała , każda tworzy swą indywidualną interpretację muzyki i swój taniec nacechowany własnymi uczuciami oraz temperamentem.
W krajach arabskich praktykowany w kobiecym kręgu rodzinnym , przekazywany z pokolenia na pokolenie jako sposób dzielenia się doświadczeniami na kobiecej ścieżce życia. Towarzyszy kobietom w ważnych momentach życia: przy narodzinach, ślubach i innych ważnych wydarzeniach. Jest sposobem ich komunikacji – wysublimowanym językiem ciała. To głęboko uduchowiony w swej naturze taniec, posiadający prócz właściwości zbawiennych dla ciała także pierwiastki metafizyczne… Doskonale wpływa na kształtowanie kobiecej sylwetki, ale i pozwala dojrzeć emocjonalnie oraz kształtować swoją samoświadomość i grację.
Rdzennie - taniec solowy, wykonywany w towarzystwie wyłącznie kobiet, charakteryzujący się pięknymi płynnymi ruchami nie tylko brzucha, ale i całego ciała . Główną rolę odgrywają rytmiczne ruchy bioder , wprawiające brzuch w charakterystyczne drżenie nazywane „shimmi” lub ruchy okrężne bioder.
Bardzo ważne są subtelne ruchy dłoni, które posiadają jak każdy inny element tego tańca znaczenie – w tym wypadku łączność z energią wszechświata.
Podstawą tańca arabskiego jest improwizacja tancerki występującej solo, aczkolwiek choreografia jest dopuszczalna, szczególnie przy występach grup tanecznych. Jest to bardzo twórcza forma tańca, niesformalizowana, która pozwala na pełne wyrażenie siebie i stworzenie własnego niepowtarzalnego stylu tańca. Tancerka powinna tańczyć przedewszystkim do rytmu, w muzykę, która powinna ją prowadzić – interpretując muzykę należy także odzwieciedlić linie melodyczne utworu, jego nastrój a także ewentualny tekst. Taniec może być urozmaicony różnymi rekwizytami jak: laska , skrzydła , saggaty, miecz, woale, świeczniki, dzbany, tace… W klasycznej wersji wykonywany jest najczęściej bez tych dodatków charakterystycznych raczej dla folkloru. Tancerka podczas pokazu powinna nawiązywać swoistą więź z publicznością, która często wspiera ją wyklaskiwaniem rytmu.
Sam taniec orientalny nie jest jednorodny – w krajach gdzie jest on popularny, wykształciły się charakterystyczne ruchy i dzięki temu mówi się dziś np. o stylu libańskim, tureckim, egipskim. Wyróżnia się też gatunki: baladi, gawazee, raks al shamadan , raks al assaya, styl kabaretowy, khaleegy, hagalla, malaya leff i wiele innych.
W połączeniu z indywidualnością każdej tancerki raks sharki jawi się jako cudowny konglomerat, w którym każda kobieta odnajdzie swoją oazę… W zależności od stylu i gatunku może być tańcem bardzo delikatnym i spokojnym lub bardzo dynamicznym i impulsywnym. Każda tancerka nadaje temu tańcowi specyficzne dla niej znacznie , gdy kobieta dojrzewa, zmienia się także jej taniec.
Taniec brzucha jest dziś próbą powrotu do sedna kobiecości zatracanej w cywilizacji zachodu , pozwala poczuć kobiecie jej naturalne piękne powołanie…
“W nieodległej krainie… barwny i wonny Orient roztacza swój czar… magia ożywa a ty jesteś jej urzeczywistnieniem… Zatrać się muzyką i tańcz…”
Hayfa Hazine